Wiem, że znają co niektórzy, ale on do mnie wraca czasami i domaga się istnienia.

KTO?

Ktoś wylał mnie w formę byle jaką, dziurawą.

Wygrzał w piecyku za krótko, oszczędnie.

Tchnął we mnie życie, naiwne, kulawe.
Dołożył gratis wartości nadrzędne.
I współczuł czasami, gdy życie kopało.
I głaskał często, zmęczone sny moje.
I gładził me zmarszczki po strachu,
wlewając ciszę w duszy pokoje.
Wyrzuty sumienia, że stworzył kalekę,
zagłuszył śpiewem aniołów nad polem.
I głupio wierzył, że mogę pokonać
ograniczenia nie tylko swoje.
Gdy księżyc swym blaskiem mnie w drogę wyprawił
bezpiecznie śnił sen o moim zbawieniu,
spokojny, że tak dobrze się bawił,

w tym jednym  niedoskonałym wcieleniu. 

by OMM